95

Wonderbaarlijke Bekering

Suf en Saai leek het me dat geloof.
Maar als ik nu over God spreek lijk ik wel verliefd.

Mijn naam is Aloys Bijl, ben 52  jaar en sinds 2008 getrouwd met Ingrid.

Graag wil ik vertellen over hoe God in mijn leven kwam. Hoe ik plots werd gegrepen door het goede nieuws waar ik tot op vandaag maar geen genoeg van kan krijgen.

Even voor alle duidelijkheid, ik was eigenlijk helemaal niet van plan om mij te bekeren. Ik was niet bezig met geloof, heb er ook nooit iets mee gehad of gedaan. Ook ben ik niet opgegroeid hiermee. Dat geloof was niets voor mij, dat had ik niet nodig. Ik begreep al helemaal niet wat al die gelovigen mankeerde. Wat dreef hen?, hoe konden zo volharden in iets wat voor mij volkomen ontastbaar was?. Wat was hen overkomen?. Vreemd volk vond ik het. Maar ja, als je het nodig hebt in je leven, prima. Niet ik. Suf en saai, dat vond ik het.

Paul, een goede vriend van mij en een Christen, sprak wel eens met mij. Ik respecteer zijn geloof en dat van anderen maar verder ging het niet.

Maar goed, mijn leven was voor zover eigenlijk wel oké. Ik had alles wat ik wilde en zo niet dan wist ik wel hoe ik het kon krijgen. Daarbij speelde ego, vrouwen, geld en andere aardse zaken een grote rol in mijn leven. Kortom, ik was een wereldse levensgenieter. (je snapt wel wat ik bedoel) en zeer beslist geen lieverdje. Zo hier en daar nam ik het soms niet zo nauw met diverse regeltjes hoewel ik normen en waarden toch wel belangrijk vond maakte ik voor mezelf wel uitzonderingen. Op het moment dat dit verhaal begint was ik gescheiden, twee kinderenRené21, Laura 16, alleenstaand zonder relatie en een co ouderschap met Laura. René woonde bij mij maar was op dat moment opgenomen bij de Hoop in Dordrecht voor drugsgebruik. Dit was zijn eigen keus.

Begin juli 2005 vraagt Laura(mijn dochter) op een avond of we samen een film kunnen kijken. Ik vind het prima en zij duikt de kast in en komt terug met the Passion of the Christ, Pfff. die film stond al een tijdje in mijn kast stond en het voor mij daar ook prima deed als kastvulling. Gewoon voor de heb. Ondanks het feit dat ik hier geen zin in had hebben we samen toch de film gekeken. Het verhaal greep me enorm aan en werkte diep in op mijn emotie. Achteraf geef ik toe dat het niet gelukt is om het droog te houden. Het had diepe indruk op mij gemaakt. Het liet me niet los dat dit echt gebeurd zou kunnen zijn.

Na de film sprak ik over de film metLaura, ik kon haar wel een paar antwoorden geven op haar vragen want in gesprekken met Paul had ik wel enige kennis opgedaan.Lauravond het verhaal incompleet en vroeg naar de andere verhalen uit de Bijbel die ze wilde zien. Je kent ze wel, het verhaal van Mozes en van Noach bijvoorbeeld. We hebben in de daarop volgende dagen nog diverse Bijbelrelatieve films bekeken. Het was tot haar tevredenheid maar niet voor mij, ik wilde meer weten en ging het Internet op. Er ging een wereld voor me open want er is heel veel te vinden op het net.

Elke avond zat ik achter mijn pc. Ik had gewoon haast om van mijn werk naar huis te gaan, snel onder de douche en dan in mijn badjas achter de pc. Ik maakte het ’s avonds soms veel te laat maar ik kon het gewoon niet helpen (ik had een soort onstilbare honger). Zo kwam ik op een privé site van iemand die allerlei verhalen hadgerangschikt wat op een heel prettige manier te lezen was. Ik kon me niet losmaken van deze site met al die mooie verhalen over het geloof, God, Jezus en de Heilige Geest, Met tranen in mijn ogen en vallend van de ene verbazing in de andere. Wat was dit mooi, zo had ik het nog nooit gezien. Het was de laatste woensdag van juli 2005, Ik weet nog dat ik op die avond nog even bezoek heb gehad van mijn buurman Ed, (fijne vent)  maar gelukkig was hij ook zo weer weg. Gelukkig bedoel ik niet rot maar ik wilde zo graag verder lezen. (later is deze man, zijn vrouw en kinderen tot bekering gekomen. Mooi he.) later zijn we op dezelfde dag gedoopt.

Ik kwam op een punt waarop ik dacht “waanzinnig is dit”, dit is voor mij, dit wil ik” riep ik uit. Ik kwam bij een stukje tekst dat ging over hoe fijn het wel niet zou zijn als je plaats mocht nemen bij de Vader (Jezus) op zijn schouder en dat hij samen met jou zou gaan wandelen en je al het mooie van het leven met Hem zou laten zien, dat je bij hem weer klein mocht zijn en bescherming mocht zoeken, je last niet allemaal zelf hoefde te dragen maar dat Hij dat voor je doet.

Dit was het moment dat ik voelde dat ik brak en barste in huilen uit. JA, JA JA .. Dit wil ik, ik wil mij geven aan Jezus. Terwijl ik dit uitriep, door mijn tranen heen, merkte ik een vreemd soort tinteling in mijn handen. Zoiets wat lijkt op een combinatie van slaapvoeten en kippenvel, maar niet pijnlijk. Het was heftig en intens, daarnaast kon ik mijn vingers niet meer goed kon bewegen. Ik vond dit vreemd en wreef in mijn handen maar het ging niet weg. In plaats daarvan trok het gevoel verder door mijn armen heen in mijn lichaam, mijn hoofd en benen. Nog steeds zat ik achter mijn pc en de tranen hadden nog steeds een vrije loop en ik bleef maar praten tegen God hoe graag ik zijn kind wilde zijn.

Na een paar minuten kon ik niet meer blijven zitten en ik liet mij, alsof ik gedwongen werd door een onzichtbare hand, van mijn stoel vallen. Eenmaal op de grond lag ik in een soort knielzit houding en merkte dat de tintelingen alleen maar heftigerwerden. Mijn handen waren helemaal verkrampt, daar kon ik helemaal niets meer mee, maar ook de rest van mijn lijf kon ik nog maar moeilijk bewegen, alsof het langzaam vast ging zitten. Daar ik verder niets aan had dan een badjas, die naar ik vaststelde helemaal open lag, bekroop mij het gevoel van schaamte. Schaamte voor mijn naaktheid. (Wel vreemd want ik was alleen ik de kamer.) Ik weet nog dat ik op dit moment ongeveer spijt aan het betuigen was voor al mijn zonden en de dingen die ik anderen had aangedaan toen heel even, niet meer dan een seconde, ik lag nog in die knielzit houding en draaide mijn hoofd naar rechts, alsof ik naar iets wilde kijken wat ik niet zag, en een gevoel van angst overviel me. Of ik ga dood of dit is God. Maar onmiddellijk daaroverheen kwam het gevoel dat het allemaal goed was en ik gaf me over aan alles wat er gebeurde. Ik weet niet hoe maar ik wist gewoon, dit moet God zijn, dit is de Heilige Geest.

Ik lag nu echt helemaal vast en kon mij met geen mogelijkheid bewegen en mijn ademhaling werd heel diep en sneller dan normaal maar het voelde allemaal goed aan. Nog nooit had ik ervaren wat een rotgevoel spijt is en ik jankte en brulde het uit. Na een poosje werd ik wat rustiger wilde van de grond af naar de bank om te zitten maar dat bleek bijna een onmogelijke opgave. Mijn hele lichaam zat vast en er was bijna geen beweging in te krijgen. Na een tijdje worstelen lukte het me dan toch om op de bank te komen maar nu hing-zat ik dus vast op de bank met nog steeds die intens diepe ademhaling. Het nieuwe wat ik nu bemerkte is dat alles mij ineens duidelijk werd. Mijn gedachten werden helder en ik ging begrijpen hoe het zat met de schepping en waarom sommige dingen nu zijn zoals ze zijn en ik riep het uit van blijdschap en geluk. Ik voelde me heel erg blij moest constant lachen en was helemaal verwonderd dat ik ineens weer zo heerlijk diep kon ademhalen, iets wat je als roker niet zo best meer lukt. Ik weet zeker dat als er iemand bij me was geweest had hij/zij 112 gebeld. Na verloop van tijd werd het gevoel in mijn lijf minder en kon ik me wat meer bewegen. Maar mijn handen waren nog steeds verkrampt. Ik weet nog dat ik geprobeerd heb om mijn vriendPaulte bellen want ik had het een en ander te vertellen maar daar kon ik maar dat lukte gewoon niet. Langzaam kreeg ik weer controle over mijn lichaam en ik liep naar de keuken om wat water te drinken. Toen ik de keuken in liep zag ik dat het 00:34 uur was. Onbegrijpelijk dat deze hele affaire al uren duurde. Ik bemerkte een ongelooflijke rust in me. Dit voelde heel ongewoon want een dergelijk rust had ik nog nooit gevoeld. Zelfs niet na een heel lange relaxte vakantie. De chaos en de onrust in mijn hoofd was weg, mijn lijf voelde goed. Ik voelde me blij en danste door de kamer. Het is zo mooi allemaal en ik dacht “dit is de oplossing, Jezus is de oplossing, dit moet de wereld weten” en ik liep wat heen en weer te sporten in mijn badjas door de huiskamer en wilde naar buiten gaan om het goede nieuws te vertellen. De realiteit was natuurlijk dat het eigenlijk niet zo’n slim idee was om ’s nachts om half één in je badjas naar buiten te sprinten om daar te gaan roepen dat Jezus de oplossing van alles is. Ze sluiten je al voor minder op. Dus wat doe na een dergelijk hele beleving? Je steekt een sigaret op natuurlijk.

Nu rookte ik al vanaf mijn 13de jaar en soms flink ook maar had daar de hele avond niet meer aan gedacht dus stak ik een sigaret op en spuugde hem meteen weer uit. Wat was dit smerig. Dit was echt intens vies. Ik kon niet begrijpen dat ik dit lekker heb gevonden. Dus ik was spontaan van het roken af en nog zonder bijwerkingen en ontwenningsverschijnselen ook, het voelde alsof ik nog nooit gerookt had. Wauw wat een cadeau. Niet lang daarna ben ik naar bed gegaan en ik voelde duidelijk Gods aanwezigheid en ik voelde me veilig en beschermd. Wat heb ik heerlijk geslapen die nacht.

 De volgende dag belde ik mijn zoon, die in de Hoop zat voor zijn drugsverslaving, en vertelde hem wat mij was overkomen. Geduldig heeft hij het hele verhaal aangehoord en als reactie zei hij “dat komt allemaal goed uit pa, hier heb ik voor gebeden”

Mooi hè.. Die jongen hoeft dus nooit meer te vertellen dat hij van mij houd. Dat heeft hij hier mee voor de rest van zijn leven verteld. Ik wist ook helemaal niet dat hij ook op deze weg was. Gelukkig is hij nu weer volkomen genezen en gaat alles goed. (prijs God)

Ik ben nu ongeveer 7 jaar verder en heb Onze Grote God en Vader, Jezus en de Heilige Geest wat beter leren kennen. Wat mij betreft komt Hij nooit meer van me af. Ik houd van Hem en ik geloof niet dat Hij leeft, ik weet dat Hij leeft. Halleluja.

Die avond in juli heb ik hem gevoeld en gehoord en ervaren en daar is tot op heden niets aan veranderd. Ik heb nu een compleet ander leven en voor geen goud wil terug naar mijn oude leven.

Zo, even genoeg voor nu. natuurlijk is er meer maar daarover later meer.

Shalom en Gods rijkelijke zegen.

Aloys

 

Laat een reactie achter